Wednesday, 21 November 2018 00:00

Συνέντευξη Δημήτρη Παραδείση με αφορμή την παράσταση "Μπόμπα" στο θέατρο Παραμυθιάς

Γράφτηκε από τον 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Συνέντευξη του Δημήτρη Παραδείση με αφορμή την παράσταση "Μπόμπα" στο θέατρο Παραμυθιάς

Την συνέντευξη έλαβε η Κακλαμάνη Αθηνά για το θέατρο.gr

"ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΑΝΉΚΕΙ ΣΤΟ ΛΑΌ"

Με αφορμή το έργο του σπουδαίου θεατράνθρωπου και ιδρυτή της Πειραματικής Σκηνής του Εθνικού Θεάτρου Νίκου Περέλη, που ανεβαίνει στο θέατρο Παραμυθίας (Παραμυθίας 27, Μεταξουργείο) στις 27/10, μιλήσαμε με το σκηνοθέτη και ηθοποιό της παράστασης Δημήτρη Παραδείση. "Τέχνη για τη τέχνη ή τέχνη για το λαό;", "Ποια η σημασία της ύπαρξης Ελλήνων συγγραφέων για το ελληνικό θέατρο;", "Ηθοποιός: στρατιώτης; Εραστής; Ή και τα δύο;". Όλα αυτά συζητήθηκαν μεταξύ μας και πραγματικά εντυπωσιάστηκα από το ήθος, την ταπεινότητα και το πάθος αυτού του νέου σχετικά καλλιτέχνη, ο οποίος όχι μόνο φαίνεται να έχει δυνατότητες και όρεξη, αλλά συγκεκριμένη άποψη και κατευθυντήριες αρχές που τον ωθούν στο σανίδι. Εμείς ευχόμαστε καλή πρεμιέρα και καλό ταξίδι στην "Μπόμπα"που, όπως φαίνεται, ήρθε για να μας ταρακουνήσει!

1. Καλησπέρα και καλώς ήρθατε στο site μας! Θα μπορούσατε να μας πείτε λίγα λόγια για την παράστασή σας "Μπόμπα" που θα ανοίξει αυλαία στο θέατρο Παραμυθίας στις 27/10;

Η "Μπόμπα" είναι ένα έργο του Νίκου Περέλη που αντικατοπτρίζει τη σημερινή κοινωνία. Δηλαδή, ο καθένας από τους τρεις ήρωες αντικατοπτρίζει ένα τμήμα της κοινωνίας μας. Ο ένας, ο Γιάννης, ένας λογιστής μιας μεγάλης εταιρίας λαδιών αποτυπώνει το αφυπνιζόμενο τμήμα της κοινωνίας, ενώ η γυναίκα του, η Μερόπη, το "κοιμισμένο" από τα μίντια και τη "βολή". Τέλος, ο Ευριπίδης, ο βοηθός του Γιάννη, συμβολίζει εκείνο το τμήμα της κοινωνίας που πηγαίνει πάντα με το σύστημα και με ότι αυτό συνεπάγεται, με σκοπό το προσωπικό όφελος και μια καταξίωση, που στην πραγματικότητα ξέρει ότι δεν την αξίζει, αλλά την αναζητά με πλάγιους τρόπους. Η "Μπόμπα", λοιπόν, με πολύ σατιρική διάθεση αναφέρεται στο χθες, το σήμερα και ίσως και το αύριο σε μια κοινωνία που καταπιεσμένοι άνθρωποι προσπαθούν να βγουν από τα αδιέξοδά τους και να γκρεμίσουν τα τείχη γύρω τους, για να δημιουργήσουν καλύτερες προϋποθέσεις για τους εαυτούς τους, αλλά και για τον υπόλοιπο κόσμο.

2. Άρα, θα λέγατε πως όταν ο Νίκος ο Περέλης έγραφε αυτό το έργο είχε ένα είδος ενόρασης για το μέλλον; Είναι η "Μπόμπα" επίκαιρη σήμερα;

Δεν ξέρω αν ήταν ενόραση, πάντως κάθε κοινωνία και κάθε εποχή έχει σαφώς τις δυσκολίες της. Τότε που ο Νίκος Περέλης έγραψε τη "Μπόμπα" υπήρχαν παρόμοιες και ίσως οι ίδιες δυσκολίες με αυτές που βιώνουμε σήμερα και θα έλεγα απλά ότι το έργο, ακουμπώντας στο τότε, στο σήμερα και -πολύ φοβάμαι- στο αύριο, είναι διαχρονικό.

3. Αυτή η διαχρονικότητα ήταν ο λόγος που επιλέξατε το έργο αυτό;

Ακριβώς! Αυτή η διαχρονικότητα του με έκανε να το ανεβάσω σε συνδυασμό με το γεγονός ότι από θέση επιλέγω Έλληνες συγγραφείς. Αυτό είναι κάτι που το λέω όπου μου δίνεται βήμα. Επιλέγουμε Έλληνες συγγραφείς, θεωρώντας ότι τους έχουμε αφήσει λίγο στο περιθώριο. Σχήματα ερασιτεχνικά και επαγγελματικά προτιμούν ξένους συγγραφείς, ανακυκλώνοντας τους συνεχώς. Εγώ, από θέση, ξαναλέω, προσπαθώ να βρίσκω ελληνικά έργα, γιατί πιστεύω ότι οι Έλληνες συγγραφείς όχι μόνο έχουν να πουν πολλά στην κοινωνία που απευθύνονται και μέσα στην οποία μεγάλωσαν και βίωσαν πράγματα, αλλά παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον και ο λόγος τους, σε μια γλώσσα που δεν πρέπει να ξεχνάμε.

4. Αυτό θυμίζει αρκετά τις απόψεις του Καρόλου Κουν, ότι δηλαδή χωρίς Έλληνες συγγραφείς λείπει το προζύμι για τη δημιουργία ενός ελληνικού θεάτρου.

Αυτό είναι, ακριβώς! Πάρτε για παράδειγμα, εκτός από το αρχαίο δράμα, στην Ευρώπη ή στην Αμερική θα δείτε ελληνικά έργα να παίζονται; Εμείς γιατί να έχουμε αυτή την εμμονή, από τη στιγμή που υπάρχουν αξιόλογα έργα και συγγραφείς που είναι διαχρονικά και με πολλά διδάγματα;

5. Εσείς, που τοποθετείτε τον εαυτό σας καλλιτεχνικά; Πείτε μας λίγα πράγματα για εσάς.

Εγώ ξεκίνησα μεγάλος το θέατρο, σε μια εποχή που έτσι κι αλλιώς το θέατρο ήταν στα κάτω του. Δεν το έκανα ούτε γιατί είχα όνειρο να γίνω διάσημος και αναγνωρίσιμος, ούτε βέβαια γιατί ήθελα να βγάλω χρήματα. Άρα, αν αποκλείσουμε τη δόξα, τη φήμη και τα χρήματα, τι μας μένει; (γέλια) Η ψυχή! Έτσι, λοιπόν, αν το συνδυάσουμε με την προηγούμενη συζήτηση που κάναμε για τους Έλληνες συγγραφείς, κάνω θέατρο εδώ και καμία επταετία μόνο και μόνο για να καταθέτω την ψυχή μου. Αυτό είναι λιγάκι κοινότυπο έτσι όπως ακούγεται, αλλά σε εμένα βρήκε πολύ μεγάλη βάση, γιατί τόσο αυτή η δουλειά μου που είναι η δεύτερη και είναι και σκηνοθετική, όσο και η πρώτη έχει σαν βάση της το πέρασμα κάποιων δικών μου μηνυμάτων. Επιπλέον, θέλω τα έργα μου όχι απαραίτητα να προβληματίζουν το θεατή. Αυτός έχει έτσι κι αλλιώς πάμπολλους προβληματισμούς. Απλά, επιθυμώ η δουλειά μου να στοχεύει σε ένα είδος αφύπνισης. Δε θέλω να φτιάχνω παραστάσεις που προκαλούν μόνο το γέλιο ή τη συγκίνηση, αλλά και τη σκέψη. Στην πορεία που μου μένει στο θέατρο αυτό το στίγμα θέλω να αφήσω: να αφυπνίζω τους θεατές σε κάθε παράσταση που κάνω και να τους βάζω σε μια διαδικασία σκέψης.

6. Νιώθετε περισσότερο ηθοποιός ή σκηνοθέτης;

(γέλια)Μη το ρωτάτε αυτό, είναι μεγάλο το δίλημμα. Νιώθω περισσότερο ηθοποιός. Αυτό είναι με το οποίο ξεκίνησα και αυτό που αγάπησα. Αυτό θα με συντροφεύει πάντα. Από ανάγκη κάνω τη σκηνοθεσία και θα εξηγήσω τι εννοώ. Εννοώ ότι θέλω τα έργα να περνούν τα μηνύματα που εγώ θέλω στον κόσμο. Είδα ότι αυτό μπορώ να το καταφέρω μόνο μέσα από μια δική μου σκηνοθεσία, γιατί η αλήθεια είναι ότι ο κάθε σκηνοθέτης βάζει το δικό του ύφος και χαρακτήρα σε ένα έργο, με αποτέλεσμα σαν ηθοποιός να μεταφέρω τα δικά του μηνύματα.

7. Η συζήτηση αυτή μου φέρνει στο μυαλό την έννοια της "στρατευμένης τέχνης". Ποια η γνώμη σας γι' αυτήν;

Ο όρος "στρατευμένη" είναι λίγο παραπλανητικός. Αν το πάρουμε με μια καλοπροαίρετη έννοια, θα έλεγα ότι η τέχνη πρέπει να είναι στρατευμένη. Ο ηθοποιός πρέπει να είναι και στρατιώτης. Δεν μπορεί να κάνει θέατρο μόνο για τον εαυτό του, ούτε βέβαια για τους λίγους, αλλά για τους πολλούς. Το θέατρο ανήκει στο λαό. Αυτή είναι μια αλήθεια που ξεκινά ήδη από τους αρχαίους Έλληνες, που έκαναν θέατρο για τους πολλούς και για τους φτωχούς, που είναι πάντα και οι περισσότεροι. Κατά την ταπεινή μου γνώμη, το θέατρο και η μουσική πρέπει να απευθύνονται στο ευρύ κοινό.

8. Πολύ όμορφη και συγκινητική αυτή σας η σκέψη. Θα ήθελα να κλείσω την συνέντευξη αυτή με μια ευχή ή μία πρόβλεψη για το μέλλον του θεάτρου στην Ελλάδα.

Ευχαριστώ πολύ. Πρόβλεψη είναι δύσκολο να κάνω, γιατί οι καιροί αλλάζουν συνεχώς. Αισιοδοξία μόνο μπορώ να εκφράσω, ότι τα πράγματα θα πάνε καλύτερα όσο υπάρχουν εραστές και στρατιώτες της τέχνης. Εύχομαι να το αγκαλιάσει και να το βοηθήσει και η Πολιτεία. Πολλοί παραπονιούνται ότι δε γίνονται καλές παραστάσεις. Πως να γίνουν καλές παραστάσεις χωρίς χρήματα, όσο όραμα και να έχει ένας καλλιτέχνης; Έχουμε καταλήξει, έτσι, όλοι στο ίδιο αφήγημα να κάνουμε μια παράσταση μίνιμαλ, γιατί -κακά τα ψέματα- δεν έχουμε χρήματα για σκηνικά, φροντιστές... Τα κάνουμε όλα με τα δυο μας χέρια. Τέλος πάντων, εύχομαι να βοηθήσει η Πολιτεία και μέχρι τότε να μη χάνουμε το θάρρος, την υπομονή και την επιμονή μας.

Τα πράγματα κάποια στιγμή θα αλλάξουν. Είμαι σίγουρος. Τέλος, αν δε σας πειράζει, θα ήθελα να αναφερθώ στους συνεργάτες μου. Συγκεκριμένα, στη σύζυγο μου, σκηνογράφο και ενδυματολόγο, την Ελένη Μιχελή, στο Κώστα Μοσχάτο, που παίζει τον Ευριπίδη, στη Ρένα Κουτουρούσιου που κάνει την Μερόπη, καθώς και στο συνεργείο μας που μας έφτιαξε όλα αυτά τα βίντεο που παίζονται κατά τη διάρκεια της παράστασης, αλλά και το τρέηλερ της που υπάρχει στο youtube. Πρόκειται για δύο εξαιρετικά παιδιά με πολύ ταλέντο και όρεξη, το Μηνά Τζαμπάζη και το Λάμπρο Βαμβακά, ο οποίος ειδικά βοήθησε όχι μόνο με τα βίντεο αλλά επιμελήθηκε και τις μακέτες για τα τρίπτυχα διαφημιστικά μας, καθώς και τις αφίσες του θεάτρου μας.

Διαβάστηκε 215 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Wednesday, 21 November 2018 09:16
 Δημήτρης Πανταζής

 

Δημοτικός Σύμβουλος Νέας Σμύρνης

 

Εκδότης εφημερίδας "Η Φωνή της Νέας Σμύρνης"

Ο Δημήτριος Αντ. Πανταζής γεννήθηκε στην Νέα Σμύρνη το 1981 και κατάγεται από την Μικρά Ασία μέσω των παππούδων του Δημήτριο Ιωαν. Πανταζή που γεννήθηκε στην Σμύρνη, Ευγενία Πανταζή το γένος Νικολαίδη που γεννήθηκε στο Οδεμήσιο και Δημήτριο Καχριμάνη που γεννήθηκε στο Αϊδίνιο. Γονείς του είναι ο Αντώνιος Πανταζής που γεννήθηκε στην Νέα Σμύρνη και η Ασπασία Καχριμάνη που γεννήθηκε στην Στυλίδα.

Έχει σπουδάσει Ειδικός Ναυτιλιακής Κατεύθυνσης και Ειδικός Φοροτεχνικού Γραφείου σε δύο Ι.Ε.Κ. του Δημοσίου. Στο διάστημα 2003 έως 2010 εργάστηκε σε φορείς του Ιδιωτικού και του Δημοσίου τομέα.

Αρθρογραφεί ακατάπαυστα στον έντυπο τοπικό τύπο από το 2006 εώς και το 2010 σε εφημερίδα της Νέας Σμύρνης εβδομαδιαίας κυκλοφορίας. Στο διάστημα Ιούνιος έως και Σεπτέμβριος 2010 εργάζεται ως αρχισυντάκτης σε ημερήσια εφημερίδα της Γλυφάδας.

Τον Ιανουάριο του 2011 αναλαμβάνει εκδότης στην "Φωνή της Νέας Σμύρνης", την εφημερίδα που ίδρυσε ο πατέρας του Αντώνης Πανταζής το 1964. Παράλληλα με την έκδοση της εφημερίδας ασκεί το ελεύθερο επάγγελμα υπό τις ιδιότητες του διαφημιστή, γραφίστα και κατασκευαστή ιστοσελίδων.

Εκδίδει και διατηρεί τα πνευματικά δικαιώματα στα εννέα βιβλία που έγραψε ο πατέρας του Αντώνης Πανταζής για την ιστορία της Νέας Σμύρνης με τίτλο "Νέα Σμύρνη - Το Χρονικό μιας Πόλης".

Εκλέγεται πρώτος σε σταυρούς Δημοτικός Σύμβουλος Νέας Σμύρνης το 2014 με την Δημοτική Παράταξη "Συμμαχία Πολιτών για την Νέα Σμύρνη". Ως Δημοτικός Σύμβουλος ορίζεται από το Δημοτικό Συμβούλιο Νέας Σμύρνης από τον Σεπτέμβριο 2014 έως και τον Φεβρουάριο 2017 μέλος στην Επιτροπή Ποιότητας Ζωής όπου ομόφωνα από την ίδια την Επιτροπή εκλέχθεκε Αντιπρόεδρός της, καθώς και μέλος Διοικητικού Συμβουλίου στο Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου του Δήμου Νέας Σμύρνης «Κέντρο Δραστηριότητας και Κοινωνικής Προστασίας παιδιών και νέων Νέας Σμύρνης (Εθνική Στέγη).

Από Μάρτιο 2017 έως και Αύγουστο 2019 που λήγει η τωρινή Δημαρχιακή θητεία είναι μέλος Διοικητικού Συμβουλίου στις Ενιαίας Σχολικές Επιτροπές Πρωτοβάθμιας (Γραμματέας) και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης του Δήμου Νέας Σμύρνης, καθώς και μέλος στην Οικονομική Επιτροπή και Επιτροπή Ποιότητας Ζωής.

Το 2015 ίδρυσε μαζί με ακόμα 24 Νεοσμυρνιούς το Φιλανθρωπικό Σωματείο «Όλοι μαζί για την Νέα Σμύρνη» στο οποίο σήμερα διατελεί Πρόεδρος.