Friday, 11 September 2015 00:00

Παιδιά σε κρίση...!!!!

Γράφτηκε από την 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Παιδιά σε κρίση...!!!!

Πολλά παιδιά προσχολικής, αλλά και σχολικής ηλικίας συχνά βιώνουν έντονο θυμό, τον οποίο δε γνωρίζουν πως να διαχειριστούν με αποτέλεσμα να τον εκφράζουν με μη αποδεκτούς τρόπους (πχ χτύπημα προς άλλον ή προς τον εαυτό του, δάγκωμα, σπρώξιμο, πέταγμα αντικειμένων).


Είναι πολύ σημαντικό, λοιπόν, από μικρή ηλικία να καλλιεργηθεί ο αυτοέλεγχος στα παιδιά. Η έννοια αυτή ουσιαστικά αναφέρεται στην ικανότητα του ατόμου (παιδί/ ενήλικα) να ελέγχει τα συναισθήματα του και να αντιμετωπίζει καταστάσεις δύσκολες και αγχογόνες για το ίδιο με τρόπο αποδεκτό κοινωνικά.

Είναι αρκετά πολύπλοκη διαδικασία, αλλά εξαιρετικής σημασίας για τη δημιουργία μιας ασφαλέστερης εικόνας του εαυτού, την ανάπτυξη καλύτερων κοινωνικών σχέσεων, την καλύτερη αντιμετώπιση αρνητικών συναισθημάτων. Για τους παραπάνω λόγους είναι καίρια η ανάπτυξη του από νωρίς και η ενίσχυση του παιδιού κατά τη διάρκεια αυτής από τους ενήλικες που συναναστρέφονται μαζί του.


Αρχικά, το παιδί πρέπει να καταλάβει ότι όλα τα συναισθήματα είναι λογικό να τα βιώνει και ότι αυτά γίνονται κατανοητά από εμάς τη στιγμή που τα βιώνει. Σε περίπτωση έκρηξης θυμού και εκδήλωσης αρνητικής συμπεριφοράς, η παρεμβάση μας πρέπει να είναι άμεση, ενώ με φωνή σταθερή και σε σοβαρό τόνο να επισημανθεί το ανεπιθύμητο αυτής.

Πολλές φορές σε τέτοιες καταστάσεις, ακόμα και οι ενήλικες χάνουν τον έλεγχο και με χρήση υψηλών τόνων και τιμωριών προσπαθούν να κατευνάσουν τα πνεύματα, προκαλώντας έτσι τα αντίθετα αποτελέσματα. Καλό θα ήταν οι ενήλικες να παραμένουμε ψύχραιμοι και με άμεσες και σοβαρές συστάσεις να επιλύουμε τις διαφωνίες που προκύπτουν.


Δώστε εσείς το παράδειγμα του ελέγχου και της υπομονής. Διδάξτε στο παιδί τεχνικές αντιμετώπισης προβλημάτων. Για παράδειγμα αν κάποιο παιδί το χτυπήσει αυτό να μην ανταποκριθεί με το ίδιο τρόπο, αλλά να του πει ότι τον ενοχλεί αυτό που κάνει, τον πονά και να το σταματήσει. Αν συνεχίζει ο τσακωμός, προτιμότερο είναι να απομακρυνθεί από το χώρο το παιδί-«θύμα». Επίσης, ο χρόνος είναι το κλειδί σε κάθε έκρηξη. Ας δώσουμε λίγο χρόνο στο παιδί να ηρεμήσει, να σκεφτεί και κατανοήσει τι έχει συμβεί, τι το δυσαρεστεί και στη συνέχεια ας το ακούσουμε προσεκτικά και με κατανόηση.

Σε άλλες περιπτώσεις, που το παιδί θυμώνει και γίνεται απαιτητικό, ας καθυστερήσουμε λίγο να του ικανοποιήσουμε την επιθυμίας του, ώστε να του καλλιεργήσουμε την υπομονή. Πάντα να του εξηγούμε, βέβαια, για ποιο λόγο το κάνουμε αυτό και σε πόση ώρα θα μπορούμε να είμαστε στη διάθεση του. Να του δώσουμε εναλλακτικούς τρόπους να περάσει το χρόνο του όσο περιμένει ή να το βοηθήσουμε να εφεύρει μόνο του κάποιους.

Να είμαστε συνεπείς στα λόγια μας και να αιτιολογούμε τις κινήσεις μας. Αυτό θα βοηθήσει ώστε να μη νιώθει ματαίωση από εμάς. Παίξτε με τους κανόνες! Συζητήστε με το παιδί το τι θα γίνεται όταν η συμπεριφορά του είναι μη αποδεκτή: «θα παίξουμε αυτό το παιχνίδι τώρα, αλλά αν σπρώξεις ή κτυπήσεις εγώ τι να κάνω;» Συνήθως όταν τέτοιου είδους ερωτήσεις γίνονται με τη μορφή παιχνιδιού πριν την έναρξη μιας δραστηριότητας και το ίδιο το παιδί αποφασίσει ποια θα είναι η συνέπεια της πράξης του (πχ έχει τύχει να μου πουν «δε θα δω κινούμενα σχέδια το απόγευμα ή δε θα φάω μπισκότο») είναι πιο εύκολο να διατηρήσει τον αυτοέλεγχο του και να συμμορφωρθεί με τους κανόνες.


Αρκετά συχνά παρατηρείται ότι τα παιδιά στο σχολείο συμπεριφέρονται εντός των καθορισμένων ορίων και στο σπίτι ξεσπούν με θυμό, απαιτήσεις και ανυπομονησία προσπαθώντας να ισορροπήσουν και τα ίδια ανάμεσα στα δύο πλαίσια. Στο πλαίσιο του σχολείου η συναναστροφή με άλλα παιδιά ομήλικα ενισχύει ακόμα περισσότερα την ικανότητα του αυτοελέγχου και της υπομονής. Το οικογενειακό πλαίσιο είναι καλό να γνωρίζει τη συμπεριφορά του παιδιού στο σχολικό πλαίσιο, αλλα και τους κανόνες αυτού ώστε να υπάρχει μια συνέχεια στο σπίτι.


Η καλλιέργηση της δεξιότητας του αυτοελέγχου (απο 4 ετών) σε συνδυασμό με την συστηματική θετική επιβράβευση του παιδιού από τους γονείς και τους εκπαιδευτικούς, είναι πολύ σημαντική σε αυτό το στάδιο και συχνά φέρνει θεαματικά αποτελέσματα στην συμπεριφορά των παιδιών.

Διαβάστηκε 1569 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Wednesday, 22 November 2017 20:53
Βίκυ Σιαμαντά

Η Βασιλική Σιαμαντά είναι νηπιαγωγός, με μεταπτυχιακές σπουδές στην Ειδική Αγωγή. Η καταγωγή της είναι από Κορινθία, ενώ ζει και εργάζεται τα τελευταία χρόνια στην Αθήνα.

Αποφοίτησε από το Τμήμα Εκπαίδευσης και Αγωγής στην Προσχολική Ηλικία του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, ενώ το μεταπτυχιακό της ειδικεύεται στην Ενταξιακή Εκπαίδευση. Εργάζεται ως Ειδική Παιδαγωγός σε Ψυχοπαιδαγωγικό Κέντρο του Δήμου Περιστερίου. Ως αριστεύσασα του τμήματος εργάστηκε στο Νηπιαγωγείο της Βουλής των Ελλήνων, ενώ έχει εργαστεί εθελοντικά σε διάφορα νηπιαγωγεία της Περιφέρειας Αττικής, στο γενικό τμήμα, όσο και σε τμήμα ένταξης.

Ασχολείται ερευνητικά με θέματα, όπως ανάλυση νομοσχεδίων και διεθνών διακηρύξεων για την εκπαίδευση, ανάλυση Αναλυτικών Προγραμμάτων, σύγχρονες παιδαγωγικές μέθοδοι, όπως η Διαφοροποιημένη Διδασκαλία, η χρήση των Νέων Τεχνολογιών στην εκπαίδευση, η Ενταξιακή Εκπαίδευση. Επίσης, θέματα παιδοψυχολογίας άπτονται του ενδιαφέροντος της.

Τιμήθηκε με το Βραβείο «Καινοτόμας Ιδέας» για το επιχειρηματικό σχέδιο «Σύσταση εναλλακτικού παιδικού Σταθμού» από τη Μονάδα Καινοτομίας και Επιχειρηματικότητας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, στην προσπάθεια ανάδειξης εκ μέρους της, της αξίας της Ένταξης και της ανάγκης δημιουργίας «ενός Σχολείου για ΟΛΟΥΣ».