Saturday, 02 January 2016 00:00

«Επιδημία» τραυματισμών στο υψηλό επίπεδο

Γράφτηκε από τον 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

«Επιδημία» τραυματισμών στο υψηλό επίπεδο

Οι τραυματισμοί αποτελούν ένα αρνητικό κομμάτι του αθλητισμού και ιδιαίτερα του πρωταθλητισμού. Μια ομάδα που θέλει να πετύχει τους στόχους της θέλει να έχει, πάνω από όλα, υγιείς αθλητές, αλλά, η «κακιά στιγμή» ή η ατυχία εμφανίζεται ξαφνικά. Για τον λόγο αυτό, τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότερα αθλητικά σωματεία που έχουν υψηλούς στόχους, συνεργάζονται με ιατρούς που δεν έχουν απλά ενδιαφέρον με τον αθλητισμό, αλλά έχουν εντρυφήσει στην πρόληψη τραυματισμών και υπάρχει στενότερη συνεργασία με τους προπονητές, φυσιοθεραπευτές και γυμναστές της ομάδας με σκοπό την εφαρμογή προγραμμάτων πρόληψης τραυματισμών σε εβδομαδιαία βάση.

Οι αθλητές είναι άτομα με φυσικά προσόντα που έχουν προπονηθεί πολύ με σκοπό να εξελίξουν το ταλέντο και τις φυσικές τους ικανότητες. Αυτό σημαίνει ότι για να καταφέρουν να φτάσουν σε υψηλό επίπεδο ανταγωνισμού υφίστανται καταπόνηση. Δηλαδή, οι ίδιοι μύες, σύνδεσμοι, τένοντες και αρθρώσεις χρησιμοποιούνται ξανά και ξανά για να επιτελέσουν τις ίδιες κινήσεις, σε παρόμοιες ή και σε διαφορετικές συνθήκες. Το δεδομένο είναι ότι οι αθλητές δεν είναι μηχανές. Αλλά ακόμη και αν ήταν, η απορία είναι ποιο μηχάνημα μπορεί να αντέξει επαναλαμβανόμενη χρήση σε «υψηλές στροφές» για χρόνια χωρίς να εμφανίσει βλάβη; Ο τραυματισμός σε πολλές περιπτώσεις είναι η απάντηση του σώματος που φωνάζει: «Αρκετά! Φτάνει!».

Οι υποχρεώσεις των αθλητών συνεχώς αυξάνονται. Εκτός από τον αριθμό των αγώνων, πρέπει να συνυπολογιστούν και άλλοι παράγοντες. Ένα αμείλικτο πρόγραμμα παιχνιδιών, προπονήσεων εκγύμνασης, προπονήσεων τακτικής αλλά και πολλές ώρες ταξιδιών για διαφορετικά πρωταθλήματα (Εθνικά, Ευρωπαϊκά) βαραίνει το πρόγραμμα τους. Επιπλέον υποχρεώσεις με Εθνικές ή επίλεκτες ομάδες επεκτείνουν την αγωνιστική περίοδο. Επιπρόσθετα, δεν υπολογίζεται ότι κάθε αθλητής που φτάνει να παίξει σε μια επαγγελματική ομάδα, έχει στην πλάτη του μια δεκαετία, τουλάχιστον, έντονης προπόνησης και υπερφόρτωσης.

Η βασική επιδίωξη του αθλητή αλλά και κάθε προπονητή είναι η βελτίωση της απόδοσης και των επιδόσεων με σκοπό την επιτυχία της ομάδας. Η πίεση από την επαγγελματική φύση της εργασίας και από το υψηλό επίπεδο ανταγωνισμού απαιτεί την επιτάχυνση της εξέλιξης του αθλητή. Όμως, η συνεχής και απότομη αύξηση της έντασης της προπόνησης χωρίς να δίνεται η δυνατότητα στον οργανισμό του αθλητή να προσαρμοστεί, να ανασυγκροτήσει τις δυνάμεις του και τα αποθέματα του, έχει τον κίνδυνο εμφάνισης τραυματισμών.

Η διαδικασία αυτή χρειάζεται υπομονή και προοδευτικότητα και δεν μπορεί να εκβιάζεται. Ο καθένας που θέλει να οδηγήσει ένα αγωνιστικό αυτοκίνητο πρέπει να μάθει να επιταχύνει αλλά και να μπορεί να επιβραδύνει. Αν δεν υπάρχει αρμονία σε αυτό, θα τρακάρει. Εξάλλου στους αγώνες ταχύτητας όλοι οι οδηγοί μπορούν να οδηγήσουν στη μέγιστη ταχύτητα αλλά οι κορυφαίοι είναι αυτοί που ξέρουν να διαχειριστούν πότε θα επιταχύνουν και πότε θα επιβραδύνουν. Η επιβράδυνση δεν τους αφήνει πίσω. Αντίθετα, τους προετοιμάζει να αναπτύξουν μεγαλύτερη ταχύτητα μετά τη στροφή.

Το πιο σημαντικό στοιχείο της προπόνησης για να υπάρχει διάρκεια είναι γνωστό. Ανάπαυση και αποκατάσταση. Αυτή η φράση δεν σημαίνει ότι ο αθλητής ξαπλώνει στον καναπέ και παίζει videogames. Σημαίνει ενεργητική βοήθεια στον ενδογενή μηχανισμό επούλωσης του σώματος. Σημαίνει διατάσεις, ενδυνάμωση αδύναμων σημείων, ασκήσεις με foam roller, επίδεση, παγοθεραπεία, ύπνος, σωστή διατροφή και οτιδήποτε άλλο επιτρέπει στο σώμα να προετοιμαστεί για την επόμενη δοκιμασία. Δυστυχώς, τα παραπάνω συνήθως δεν συμπεριλαμβάνονται στο ημερήσιο πρόγραμμα προπόνησης γιατί δεν υπάρχει χρόνος.

Αυτό δεν πρέπει να αποτελεί δικαιολογία. Είναι ευθύνη του ίδιου του αθλητή να προφυλάσσει τον εαυτό του αλλά και μια εξατομικευμένη διαδικασία, καθώς οι ανάγκες του κάθε αθλητή είναι διαφορετικές. Η επιβράδυνση δεν αρέσει στους αθλητές. Δεν είναι ελκυστική. Ορισμένες φορές θεωρείται μειονέκτημα. Είναι όμως ουσιώδης. Δεν είναι δυνατό να σπρώχνει κάποιος ξανά και ξανά χωρίς να τραβιέται πίσω. Και επειδή για κάθε δράση έχει μια αντίδραση, χωρίς ανάπαυση δεν υπάρχει αποκατάσταση και χωρίς αποκατάσταση η πιθανότητα για αποφυγή τραυματισμών είναι μηδενική.

 

Ο Εμμανουήλ Μπριλάκης είναι Ορθοπαιδικός Χειρουργός, επιμελητής του Ορθοπαιδικού Τμήματος Αθλητικών Κακώσεων του Ομίλου Ιατρικού Αθηνών (Κλινική Ψυχικού), συνεργάτης Κέντρου Αρθροσκόπησης & Χειρουργικής Ώμου του Ομίλου Ιατρικού Αθηνών.

Επίσης είναι υπεύθυνος Ορθοπαιδικός των Γυναικείων Τμήματων Basket του Ολυμπιακού Πειραιώς και του Πανιωνίου.

 

Εικονιζόμενο μοντέλο στην συνοδευτική φωτογραφία του άρθρου: Δήμητρα Ρεντζή

Διαβάστηκε 1695 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Wednesday, 22 November 2017 20:56
Εμμανουήλ Μπριλάκης

MD, MSc, PhD Ορθοπαιδικός Χειρουργός

Επιμελητής Ορθοπαιδικού Τμήματος Αθλητικών Κακώσεων Ιατρικού Κέντρου Αθηνών

Συνεργάτης Κέντρου Αρθροσκόπησης και Χειρουργικής Ώμου ΙΑΣΩ General

Μέλος Διοικητικού Συμβουλίου της Ελληνικής Εταιρείας

Ορθοπαιδικής Χειρουργικής και Τραυματολογίας (ΕΕΧΟΤ)

Υπεύθυνος Ορθοπαιδικός Γυναικείων ομάδων Μπάσκετ Ολυμπιακού Πειραιώς & Πανιωνίου ΓΣ

Website: www.brilakisorthopaedics.gr

Email: [email protected]