Friday, 12 February 2021 00:00

Τίνος είσαι εσύ; η άνω

Γράφτηκε από την 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(10 ψήφοι)

Τίνος είσαι εσύ; η άνω

«Μα τόσο πολύ σου αρέσει πια η Αθήνα και θέλεις να γυρίσεις;» με ρώτησε.

Πως να εξηγήσεις τώρα;

Είμαι η Κατερίνα, γεννήθηκα το 1986 και μεγάλωσα στη Νέα Σμύρνη. Είδα να σηκώνονται πολυκατοικίες γύρω μου, η μια μετά την άλλη και έμενα να χαζεύω στο ύψος τους με το πηγούνι ψηλά, κάθε φορά που με έστελνε η μάνα μου να φέρω ψωμί από τον φούρνο. (Δεν ήταν δυνατόν να μην υπάρχει φρέσκο εφτάζυμο άλλωστε στο σπίτι μου. Σήμερα το έχει παράπονο ο πατέρας μου. «Λίγο ψωμί ρε παιδιά...» )

Στην Αμισού τα απογεύματα, στο περβάζι μιας παλιάς μονοκατοικίας που έμενε η Τζένη, καθότανε μαζί με την Δήμητρα και πλέκανε βραχιολάκια από χρωματιστές χοντρές κλωστές, τα οποία μετά τα πουλούσανε. Τα πιο όμορφα κορίτσια της Άνω Νέας Σμύρνης. Μέχρι σήμερα έτσι τις έχω στο μυαλό μου. Και μέχρι σήμερα θα ήθελα να μου είχαν χαρίσει εκείνο το ροζοπρασινοκόκκινο βραχιόλι.

Στην Εθνικής Στέγης, στο πίσω μέρος της πολυκατοικίας που έμενα (και μένω και θα μένω όπου και να είμαι) ένα αχρείαστο πάρκινγκ (χωράει ένα αμάξι και ταυτόχρονα είναι ισόγεια βεράντα – και όμως), παίζαμε μήλα με την Χριστίνα και άλλα κορίτσια από τις γύρω πολυκατοικίες.

Στο πλατεία Αίνου (μια χούφτα πάρκο με χώμα και έναν δρόμο που την έκοβε στα δύο) παίζαμε με τον Βαγγέλη και τον Γιώργο ντοματοπόλεμο με κάτι μικροσκοπικές ντομάτες που δεν ήταν ντομάτες αλλά ήταν παντού στους φουντωμένους θάμνους που την περικύκλωναν. (Ο γούγλης σε αναζήτηση «μικροσκοπικές ντομάτες θάμνοι» εμφανίζει το «κεράσι της Ιερουσαλήμ – σολάνουμ» που βασικά είναι πιπεριά. Μπερδεμένες καταστάσεις.)

Κάθε απόγευμα είμασταν όλοι έξω και με κάποιο μαγικό τρόπο είχαμε ραντεβού. Πως το κανονίζαμε χωρίς πολλά τηλέφωνα, χωρίς μηνύματα και χωρίς τα 15νθημερα συμβούλια που χρειάζεται σήμερα να κάνω με τους φίλους μου για ένα σινεμά, δεν ξέρω.

Η πρώτη ταινία που παραλίγο να δω και πολύ έκλαψα που δεν με άφησε η μητέρα μου να πάω, ήταν ο Τιτανικός και παιζόταν στο Σπόρτινγκ.

Το δημοτικό μου ήταν το 13ο στην Αρτάκης που συστεγαζόταν με το 3ο και όλως περιέργως μας χώριζε μια αόρατη ζώνη. Ωστόσο, η ευρηματικότητα μοιραζόταν καθώς και τα δύο σχολεία χρησιμοποιούσαμε τον υπαίθριο ημιυπόγειο χώρο μπροστά από τις τουαλέτες ως γήπεδο ποδοσφαίρου με μπάλα ένα πλαστικό μπουκάλι κοκα-κόλα των 500gr. Δοκιμασμένη συνταγή που είμαι σίγουρη πως τιμήθηκε εξίσου και από τα υπόλοιπα δημοτικά. ('σχωρέστε με μα θέλω να μοιραστώ τον ενθουσιασμό μου όσο αφορά το ανεξήγητο φαινόμενο των «παιχνιδιών-εφευρέσεων» που μεταδιδόταν σε μια ολόκληρη πόλη και χώρα χωρίς την παραμικρή προσπάθεια. Κάθε δύο με τρείς γενιές επιστρέφει σε όλη την Ελλάδα το παιχνίδι με το λάστιχο της μοδίστρας. ΜΑ ΠΩΣ; )

Απέναντι από το 13ο Δημοτικό, υπήρχε ένα νηπιαγωγείο. Η μεγαλύτερη αλητεία μεταξύ 10 και 11 χρόνων ήταν που πηδάγαμε τα κάγκελα και πηγαίναμε να καβαλήσουμε τα αλογάκια με το τεράστιο ελατήριο για βάση. Γιατί έτσι.

Η Αγχιάλου τότε ήταν ένας δρόμος με εμπορικά μαγαζιά, σουβλατζίδικα (η έξοδος της προ-ενηλικίωσης), μπιλιάρδο και ηλεκτρονικά. Σμύρνη ή Ρούμελη για σουβλάκι, Δούκας για τα ψώνια του σπιτιού, Ηριδανός για τετράδια και χρωματιστούς μαρκαδόρους και το Gallery. Εκεί συνήθως θα έβλεπες τα μεγάλα παιδιά, που πήγαιναν Γυμνάσιο και Λύκειο. Τους έβλεπες να κινούνται με αυτοπεποίθηση και νόμιζες πως αυτό θα συμβεί μαγικά και σε εσένα μόλις τελείωνες το δημοτικό. Και στους περισσότερους συνέβη. Ωστόσο πάντα θα υπήρχαν οι μεγαλύτεροι, οι πιο λαμπεροί, μέχρι που θα έφτανες εσύ στην τρίτη λυκείου και δεν ήξερες προς τα που να κοιτάξεις.

Όλα αυτά στις γειτονιές της Άνω Νέας Σμύρνης. Η π λ α τ ε ί α θα ερχόταν να γίνει το μεγάλο αλώνι της καρδιάς μας λίγο μετά τα 12. Όταν πλέον οι γειτονιές πάνω δεν μας χώραγαν και έπρεπε να διεκδικήσουμε το κομμάτι που μας ανήκε.

Πάμε πλατεία;

υγ. Ένα ευχαριστώ στον Γιάννη Νικολάου που έψαξε για φωτογραφίες της εποχής, στην κα Σοφία που δέχτηκε με τόσο καλή διάθεση το τηλεφώνημα μου όταν κάλεσα στον Ηριδανό (ναι! Είναι ακόμα εκεί!) και στον μπαμπά μου που σκάλισε τα άλμπουμ του σπιτιού.

Διαβάστηκε 542 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Friday, 12 February 2021 18:08
Κατερίνα Τρουμπουνέλη

Είμαι η Κατερίνα, γεννήθηκα τον Σεπτέμβρη του 1986, σπούδασα διοίκηση τουριστικών επιχειρήσεων στη Κρήτη, δουλεύω για ξενοδοχεία και όσο σας γράφω βρίσκομαι στο 14ο μου σπίτι και 170 χλμ μακριά από το Σπίτι μου. Την Νέα Σμύρνη.


Όχι επειδή την γράφουν τα περιοδικά, όχι επειδή είναι της μόδας, όχι επειδή έχει την πιο όμορφη πλατεία. Απλά επειδή είχα την τύχη να μεγαλώσω σε αυτή.

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: Βιώνοντας το άγνωστο »